การเริ่มต้นปิดทุกอย่าง ไม่รับข่าวสาร หรือแม้กระทั้งความห่วงใยจากใครซักคน
นั้นคือสิ่งที่เธอเริ่มแสดงออกต่อคนรอบข้าง แม้กระทั้งกับตัวผมเอง
ผมพยามไม่กลับไปที่เดิมๆที่เราเคยไป
พยามลืมและลบความทรงจำบางอย่างออกจากสมองส่วนความคิดถึง
แต่ก็นั้นหละ หลายๆอย่างในชีวิตที่เราต่างใช้ความรู้สึกแลกมันมาตลอดหลายปี
คือเหตุผลเดียวที่ผมไม่เคยตัดคุณได้เลย......จากใจ
...............................
สมัยผมยังเป็นเด็ก เข้าหน้าฝนที่ไรแม่กับป๋ามักจะได้เห็นยอดมนุษย์ในจินตนาการของผมเสมอ
การวาดลวดลายปราบเหล่าอสูรกาย คือสิ่งที่ชินตาในสมัยนั้น
“แม่ว่าตั้มเหมือนยอดมนุษย์ไฟฟ้าไหม”
ผมในชุดล่อนจ้อนพร้อมดาบพลาสติกสีดำคู่ใจ
“เหมือน” แม่มักทำหน้าเมินหนีเวลาเจอคำถามแปลกๆจากผมอยู่เสมอ
“ให้พี่นุชเป็นมนุษย์สีเหลืองนะ พี่บอยสีแดง ส่วนตั้มเป็นสีดำ”
เราต่างแบ่งหน้าที่กันเสร็จสรรพ โดยผมเป็นคนออกคำสั่ง
หน้าที่ของเราคือการใช้ดาบฟันปีศาจในจินตนาการให้ได้มากที่สุด
นั้นหละความทรงจำแรกในหน้าฝนของผมหละ
“ถ้าวันนี้ดาบในจินตนาการเล่มนั้นยังอยู่ ผมคงไม่ปล่อยให้คุณเจ็บแบบนี้หรอก”
“คุณรู้ไหม ผมไม่เคยแพ้เลยซักครั้งเดียว”
………………………………
“ตั้มรู้ไหมว่าทำไมคืนนี้ฝนถึงตก"
“เพราะกบมันร้องมั้ง" ผมคิดเผื่อว่าเธอจะขำมุกเด็กที่เคยพูดล้อกัน
"เราจริงจังนะตั้ม" เสียงเธอดูนิ่งกว่าคนเดิมที่ผมเคยรู้จัก
ผมควรตามน้ำไปซักพัก อาจจะดีกว่าถ้ามันจะทำให้เธอสบายใจ
"เราขอโทษ...แล้วทำไมฝนถึงตกหละ"
"เพราะเรากำลังเศร้า" แววตาเธอที่จ้องผมเหมือนอยากบอกอะไรบางอย่าง
“มีอะไรหรือปล่าว” ผมพูด
“ตั้มเชื่อเรื่องดาวตกไหม”
“ดาวตกในคืนฝนตกเนี้ยนะ” เสียงพูดติดตลกของผมทำเธอนิ่งไปชั่วขณะ
“เราเชื่อว่าจะมีเทวดาตัวเล็กๆ หล่นลงมาจากฟ้า”
“นอนเถอะเราง่วงแล้ว” ผมเริ่มเปลี่ยนเรื่อง
ฟูกนอนแบบง่ายถูกปูเตรียมใว้สำหรับผม
ข้างกันๆมีโซฟาผ้านวมขนาดกว้าง 1 คนนอน
ซึ่งคืนนี้มันจะเป็นที่พักให้เธออุ่นไปได้ตลอดคืน
“เขาเลือกเรา”
“เราไม่อยากได้ยินอะไรอีกในคืนนี้”
ผมอ่อนล้าเต็มทีเกินกว่าจะรับฟังเรื่องของเธอได้
“ฝันดีนะตั้ม”
เสียงสุดท้ายที่ได้ยินก่อนสติผมจะทิ้งเธอแล้วจากไป
