ผมกำลังจะแก่ลงทุกวัน....ทุกวัน
อะไรเดิมๆในชีวิตมักทำผมหวั่นในสิ่งที่ผมละเลยหรือยังไม่คิดจะเริ่มทำ
นี้คือผม....คนที่มีเสี้ยวเวลาเดินทางตกหลุมอากาศ
บ่อยครั้งในปลายสัปดาห์ที่มักบ่นกับคนรอบข้าง
"วันศุกร์อีกแล้ว เร็วดีเนอะ"
คุณว่ามันน่าตกใจไหม ที่จู่ๆเวลาก็เหมือนเดินเร็วแซงหน้าคุณ
มันเหมือนกำลังวิ่งแล้วจู่ๆก็หายแว๊บไปกับตา
ซักวันผมจะตามหาหลุมนั้นและจัดการกลบมัน
ผมอยากให้เวลาเดินปกติ
ทุกชั่วโมง ทุกวินาที
จะกลับมาอยู่ในสายตาผมอีกครั้ง
คงดี...ถ้ามีวันนั้น
. . . .
ผมเป็นคนอ่อนแอที่สุดในโลก
นิยามที่ผมมักเรียกตัวเองเสมอในเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับใครซักคน
"ที่รัก"
ไม่บ่อยนักกับบางสถาณะการณ์ที่คุณทำให้ผมเกิดอาการกลัว
ผมเคยอยากวิ่งหนีไปให้ไกลจากจุดที่ยืน
แต่ก็นั้นหละคุณทำให้ผมชะงักได้เสมอ
เวลาที่คำพูดบางคำกระแทกใส่หน้าผมอย่างจัง
"เอาซิ ไปเลย"
ผมกลายเป็นคนกลัวที่จะหนี และขณะเดียวกัน
ผมก็กลัวที่จะยื่นอยู่เพียงลำพัง
. . . . .
" ขอโทษ "
คำนี้ยังคลาสสิคที่สุดสำหรับผมคนนี้
ที่อ่อนแอที่สุดในโลก
. . . .
