หญิงสาวผิวขาวแก้มฝาดอมชมพู 

 ร่างบางเอวขอดในชุดเข้ารูปพริ้วทิ้งตัวเลยเข่า

เส้นผมละเอียดยาวเรียงตัวเหมือนไหมประดิษฐ์ชั้นดี

"เราไม่สวยอีกแล้ว ตั้มได้ยินไหม ว่าเราไม่สวยอีกแล้ว"

เสียงเธอพร้ำบอกผมในขณะที่เราต่างกุมมือกันและกัน

.....

ฝนยังคงตกหนัก

ฟ้าปิดเมฆครึ้มมองไม่เห็นแม้แสงจากดาวเลยซักดวง

..................

"หลังเรียนจบ เราจะไปเป็นครูบนดอย"

"เราเบื่อกรุงเทพฯ เบื่อรถติด เบื่อรถเมลสาย203 เบื่อชีวิตคนกรุง"

"ตั้มไปกับเราไหม"

"ไปเป็นครูบนดอยเนี้ยนะ "

ผมตอบเธอในขณะที่มือหนึ่งยังควานหาเศษตังค์ค่ารถเมลในกระเป๋ากางเกง"

เอานา! “เสียงเธอมุ่งมั้นทุกครั้งที่พูดถึงอนาคต”

" เชื่อเรานะอย่างน้อยที่นั้นเราก็ไม่ต้องมีเศษตังค์ใว้คอยขึ้นรถเมลก็แล้วกัน"

"จิงของคุณ"

ผมตอบพร้อมเศษสตางค์ 10 บาทในมือ

........................

เข็มเล็กๆบนหน้าปัดนาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืนเศษ

 ฝนเริ่มหยุด พร้อมหยดน้ำตาของเธอที่เริ่มเบาบางลง

“จะเล่าให้เราฟังได้หรือยังว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ “

“ทำไมถึงต้องร้องไห้ขนาดนี้ ใครทำอะไรบอกเรามาซิ”

ผมเริ่มสัมผัสถึงหางคิ้วที่เลิกขึ้นเล็กน้อยของตัวเอง

“เรากำลังตัดสินใจทำอะไรบางอย่าง เรายังบอกอะไรตั้มมากกว่านี้ไม่ได้เข้าใจเรานะ”

เธอสบตาผม น้ำเสียเธอดูเหนือยอ่อนอย่างเห็นได้ชัด

“ ไม่เป็นไร พร้อมแล้วค่อยเล่านะ เรารอได้”

"อยากนอนซักพักไหม"

คำถามที่วนเวียนในหัวผม เกิดอะไรขึ้นกับเธอ

 ทำไมเธอถึงเจ็บปวดได้ขนาดนี้

……………………